3-2-1 spadasz!

to było jak gwałtowne zerwanie ochronnej otoczki. Rach-ciach i po ptokach! Jedno zdanie wystarczyło, bym poczuła się jak pisklę, które czuje się kompletnie bezbronne, bo przed chwilą zostało pozbawione swojej ochronnej skorupki. Mam wrażenie, że każdy najlżejszy nawet podmuch wiatru może zmieść mnie z powierzchni ziemi. Że każde słowo kierowane w moją stronę może sprawić mi ból. Nawet każda radość, która mnie jutro spotka, spotka się z potokiem łez. Czemu? Bo to jest bezbronność.
To jest ta granica, po której nagle spadam na samo dno. Ale spadam z wysoka, więc mocno się odbiję! To wiem. Ale moment spadania będzie jeszcze chwilę trwał. Chwilo nie trwaj!
Jeszcze nie wiem jak się buduje tę otoczkę, która będzie odbijać wszystko co złe, a przepuszczać dobre, radosne i przyjemne momenty. Uczenie się to proces permanentny. Oby to była następna lekcja, którą odrobię;)

awakening

Varius Manx - Przebudzenie

raz za razem, jeszcze raz, kolejny raz... słucham i słucham i tysiąc myśli na minutę. Potrzebuję samopiszącego pióra, które zapisze je wszystkie...

Żałowałam, że nie zostałam jeszcze 4 tygodnie w Holandii. Żałowałam, że nie zwiedziłam tylu pięknych miast i miejsce, że pewnie już nigdy ich nie zobaczę. Żałowałam, że zostawiłam Mikę. Żałowałam, że nie dostawałam już tych pięknych przelewów na konto. Żałowałam...
Ale dostałam coś w zamian. Wypracowałam sobie myśl, która sprawia, że aż do teraz nie miałam chwili zawahania czy załamania. Przeczytałam kilka książek, napisałam mnóstwo sentencji i złotych myśli, do których wracam, gdy tylko pojawi się jakieś "ale" na horyzoncie. Miałam kilka ważnych rozmów z K., które umocniły mnie w moich przemyśleniach.
Nie miałam chwili, w której usiadłabym na dworze, napełniłabym kieliszek i pożegnała "sen co się przyśnił". Nie miałam, bo nie potrzebowałam. Bo wcześniej zorientowałam się, że nie tego potrzebuję. Że wylewanie łez tak naprawdę nic nie zmieni, że nie pozwoli mi zapomnieć o tym co było. Zaczęłam inaczej myśleć. Zmieniłam hierarchię wartości. "Gnało serce, o krok przed rozumem". Teraz skupiam się na tym, żeby serce uwierzyło w to, co mam w głowie. Co chcę zrobić, co chcę osiągnąć. Nie skupiać się na dalekiej przyszłości, ale cieszyć się z tego co mam i dążyć do małych sukcesów, bo to one są cegłami, które zbudują moją "daleką przyszłość". Każdy uśmiech, każdy gest którego jestem przyczyną, cieszy mnie o wiele bardziej niż prezenty, słowa, niż cokolwiek.
"Nie obejrzę się, już wiem". A nawet gdyby, to już z innymi emocjami, uczuciami.

my own definition

jakiś czas temu pewna osoba zarzuciła mi, że jestem egoistką. Wg słownika języka polskiego PWN egoizm to "postawa człowieka myślącego wyłącznie o sobie, kierującego się jedynie własnym interesem ze szkodą innych". Nie powiem, że przeszłam obok tego obojętnie, wręcz odwrotnie, trochę mnie to zabolało. Wtedy powiedziałam, że o tym pomyślę. Minęło kilka dni i zdarzyła się rzecz niesłychana! Oto na własne oczy miałam się przekonać, że jestem podłą egoistką, myślącą tylko o sobie wredną babą. Data 8 października na długo pozostanie w mej głowie, bo dzięki niej zrozumiałam kilka spraw. Po pierwsze, utwierdziłam się w przekonaniu, że wiara w drugiego człowieka zawodzi. Zwłaszcza, gdy mocno się w niego wierzy. Za mocno. Po drugie, wymagam więcej od osób, na których mi zależy i które nie są mi obojętne. Nie przywiążę zbyt wielkiej wagi do słów narąbanych facetów, którzy wyznają mi miłość po 5 minutach rozmowy. Ale gdy osoba dla mnie ważna mówi coś, a robi zupełnie coś innego, spada w moich oczach i traci zaufanie, które podobno tak łatwo można stracić, a tak trudno odbudować. Po trzecie, nie jestem osobą uległą, mam swoje zdanie i potrafię, a przynajmniej staram się go bronić. Nawet za tak wysoką cenę. 


Nigdy nie chciałam Cię zranić, ale chyba nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak bardzo mnie wtedy zraniłeś. Kolejny raz uwierzyłam, że tym razem Cię zobaczę i kolejny raz się zawiodłam. Wypadki chodzą po ludziach, ale dla mnie to oznacza tylko tyle, że aż tak Ci nie zależało. Na tym, żeby dojechać. Na czas. Pamiętam, jak dzień czy dwa dni wcześniej upewniałeś się, czy nie zmieniłam zdania. Wtedy byłam prawie pewna, że tym razem się uda! Jednak życie kolejny raz mnie rozczarowało i pokazało, że wiara w innych czasem nie popłaca. Może to ja się zmieniłam? Może z biegiem czasu moja hierarchia wartości uległa zmianie? Może nawet tego nie zauważyłeś? Może ciągle chciałeś wierzyć, że dalej jestem tą małą dziewczynką? Może jestem, może mam jeszcze w sobie tą dziecięcą radość. Mam taką nadzieję. 
Możesz na mnie liczyć, zawsze mogłeś. Ale to działa w obie strony. Nie jestem bezduszną i bezuczuciową istotą, którą można zawieść, powiedzieć nędzne "przepraszam" (albo nawet nie) i dalej bezgranicznie liczyć na jej wsparcie i oddanie. Nie, nie jestem taką osobą. Nie umie ukrywać emocji (a szkoda), wszystko możesz przeczytać w moich oczach. Jestem emocjonalna. Ból sprawiają mi błahe sprawy, których autorami są moi tak zwani przyjaciele. Przywiązuję wagę do ich słów, bo CHCĘ w nich wierzyć. Chcę ufać, że mnie nie zawiodą. Chcę mieć nadzieję, że nie odwrócą się ode mnie. Chcę...


A jednak. Dla niektórych z nich słowo "chcę" oznacza tyle co "ewentualnie kiedyś, może jutro, a może wcale". Dla mnie to jest egoizm. Nie to, że postępuję tak, jak sobie zaplanowałam, że dążę do tego, o czym inni nawet nie pomyśleli. Egoizm to ludzka cecha. Jednak posiada dwie strony. Dobrą i złą. Od nas samych zależy, którą z nich wybierzemy. A wybrać musimy.

kłopoty

zastanawiam się kim jest przyjaciel. Jaka to osoba. Czy musi posiadać jakieś konkretne cechy, które determinują to, że jest ona naszym przyjacielem. W którym momencie się nim staje.
Miałam teraz trochę czasu, żeby się nad tym zastanowić. Ale od początku. Czemu w ogóle taki temat przyszedł mi do głowy?
Zbędne są przykłady ludzkich zachowań, może uogólniam, ale nie rozpatruję każdego przypadku osobno i indywidualnie, ale w dzisiejszych czasach statystyka to podstawa. A ona niezbicie pokazuje, że osoba, która chce się zwać Przyjacielem, MUSI posiadać konkretne cechy. Po pierwsze i prawdopodobnie najważniejsze, to  lojalność. Nie chcę nawet nazywać kogoś "kolegą/koleżanką", kto za plecami wiesza na mnie psy, gdy przy mnie jest słodki, uroczy i przekonujący. Można się pomylić, można ulec pierwszemu wrażeniu, które po jakimś czasie okazuje się fałszywe. Ludzie się zmieniają, ale ta zmiana nie wiąże się raczej z tym, że nagle przestaje on/ona być naszym przyjacielem. A może właśnie jestem w błędzie? Kto wie, czy czasem możliwa jest taka zmiana w kimś, że nagle okazuje się, że nie jest on już tą ważną dla nas osobą. Po drugie, szczerość. Chyba nikt nie chciałby mieć przyjaciela, który jest zakłamany, mówi nam tylko to co chcemy usłyszeć, nie chce naszego dobra. Gdy szczerze i z całego serca cieszyłam się z sukcesu osoby C wiedziałam, że to jest TO. Że od tej pory mogę tę osobę nazywać swoim Przyjacielem. Nie sztuką jest smucić się wspólnie z nim, sztuką jest cieszyć się z Jego szczęścia. Po trzecie, ale wcale nie najmniej ważne, jest umiejętność znalezienia czasu, sposobu, możliwości spotkania się, chociaż na krótką chwilę, gdy ta druga osoba tego potrzebuje. Nie chcę dzwonić kilkanaście razy i pytać, czy może on/ona ma czas. I tutaj okazuje się, dla kogo liczy się Twoje dobro, kto chce Ci pomóc, wysłuchać, poradzić, a może po prostu razem posiedzieć, popatrzyć w niebo i pomilczeć. Bo czy Przyjaciela można prosić o wspólne wyjście? On po prostu to czuje.

dedykowane. miało być

nie kocha się tak po prostu. nie kocha się bez powodu. nie kocha się mimo wszystko, jak się utarło w naszym społeczeństwie. Ci z nas, którzy tak sądzą, może po prostu nie wiedzą dlaczego kochają, może nie umieją tego wyrazić słowami i dlatego używają argumentu "kocham mimo wszystko". A może po prostu usprawiedliwiają się? Może szukają swego rodzaju potwierdzenia, że to miłość, a nie wymysł wyobraźni.
Ten post miał być dedykowany. Miał swojego odbiorcę, osobę, do której miał on trafić. Ale nie trafi. Bo: A) tracę szacunek do osób, które nie spełniają złożonych obietnic. I tyle wystarczy.
Przeczytałam niedawno, a może usłyszałam, pewne zdanie, które na długo pozostanie w mojej pamięci. A gdy je zapiszę, pewnie jeszcze dłużej będę o nim pamiętać. Dotyczyło ono tej podobno najważniejszej w życiu sprawy, jaką jest miłość. Mówię "podobno", bo według mnie ważniejsza jest przyjaźń. Ale może nie mam racji... Nieważne. Cytuję: "bo miłość to przekazywanie sobie nawzajem swojej pasji, dzielenie się nią, pokazanie jej i pomoc w zainteresowaniu nią. Nie kocha się za nic, kocha się właśnie za to COŚ, za pasję, za umiejętność jej zaprezentowania, za radość, jaką wywołuje samo mówienie o swoim hobby".
Gdyby te słowa nie były prawdziwe, na pewno nie wryłyby mi się w pamięć. Gdyby nie byłyby prawdziwe, na pewno nie wspominałabym z pewnym sentymentem swojego życia. Gdyby... Już wiem, że to nie piękne oczy, usta czy uśmiech, spowodowały, że przeżyłam to co przeżyłam. Albo nie tylko to! Było coś jeszcze. Właśnie pasja...

jedno słowo

dochodzę do wniosku, że najgorsza jest niewiedza. najgorzej, gdy wiem, że coś jest nie tak, coś nie działa, ale nie wiem co. próbuję, naprawiam, ale wszystkie moje starania idę na marne. powiedz, co robię źle, gdzie popełniam błąd. po prostu powiedz. wtedy będę chwilę zła, raczej na siebie, ale potem mi przejdzie. I będzie lepiej. Coraz lepiej. Tylko powiedz...

tak, czego Jaś się nie nauczył, tego Jan nie będzie umiał. gorzkie to słowa. ale prawda nie zawsze jest słodka i kolorowa.

Dojrzewają jabłka w sadzie. Ja się zmieniam

Wczoraj usłyszałam w radiu piosenkę Eweliny Flinty "żałuję" i od razu naszła mnie pewna myśl. Czy mogę żałować tego, co się stało? Co się wydarzyło kilka dni czy kilka miesięcy temu? Czy w ogóle jest sens ubolewać nad przeszłością? Jakiś czas temu powiedziałabym że tak. Że mogę i mam prawo żałować tych kilku chwil. Być może tak, być może mam do tego prawo i wolno mi, ale PO CO! Teraz mogę powiedzieć, że kiedyś, gdy tak mówiłam, miałam w sobie jeszcze żal, czułam się rozgoryczona i oszukana. Ale teraz wyszłam na tak zwaną prostą (albo tak mi się tylko wydaje), wyzbyłam się negatywnych emocji i pretensji. Czuję się na tyle wolna, że doszłam do wniosku, że w życiu nie można niczego żałować. I chociaż te słowa są tak banalne i proste, to jednak przez to są prawdziwe. Mogę popełniać błędy. Popełniałam je, popełniam i będę popełniać. Ale sztuką jest dla mnie wyciąganie wniosków i niepopełnianie już tych samych błędów. Doświadczenie. W zrozumieniu tej prawdy pomogły mi pewne osoby, które szczęśliwie spotkałam na swojej drodze. Być może nieświadomie pokazywały mi gdzie popełniałam błędy i jak mogę ich uniknąć w przyszłości. Sama tego ŚWIADOMOŚĆ dodawała mi sił. Kilka cytatów, złotych myśli i własnych przemyśleń pokazały, że nie będę doskonała. Że pomimo wszelkich starań, zawsze zdarzy mi się jakiś błąd, przeoczenie, które być może będą miały wpływ na moje dalsze życie. Ale jak już kiedyś pisałam, mogę się tylko zbliżać do doskonałości i perfekcji. Doskonałość sama w sobie nie istnieje, to ja sama tworzę obraz tego, jaka chcę być, co chcę osiągnąć i co jest dla mnie ważne. Z czasem niektóre rzeczy się zmieniają, przekształceniu ulega moja hierarchia wartości, walczę sama ze sobą. Ale to jest dla mnie doskonałość. Posiadać cel i dążyć do niego.

"Nie narzekaj, że masz pod górę, kiedy zmierzasz na sam szczyt".

"wpływać na kogoś to jak dzielić się duszą"

K.

Po a jeszcze przed

Ułuda i rozczarowanie. Tak najkrócej i najbardziej treściwie mogłabym określić krótki urywek mojego życia. Kilka gorzkich porażek i o wiele więcej szczęśliwych chwil, których nikt mi nie odbierze. Chciałabym pamiętać tylko te dobre momenty, ale to na tych gorszych uczę się jak więcej nie popełniać tych samych wciąż błędów. Czasem przeczuwałam zbliżającą się katastrofę, czasem byłam jej wręcz pewna, lecz to nie spowodowało, że zrezygnowałabym chociaż z jednego radosnego momentu, jednej godziny, kilku chwil, które do teraz i jeszcze zapewne bardzo długo będę wspominać z uśmiechem. Chciałoby się, żeby takie chwile trwały wieczność... Tak by było cudownie... Ale jak stare porzekadło prawi, nie ma wzlotów bez upadków. I chociaż wiem, że to prawdziwe słowa, po tych kilku miesiącach wciąż ciężko mi to do końca pojąć. Wtedy żyłam emocjami, chwilą. Wtedy cieszyłam się na każdy najmniejszy gest. Wtedy, wtedy... Wtedy przegapiłam chwilę, w której coś się mogło zmienić. I choć pragnęłam do tego powrócić, już nie mogłam. Brama się zatrzasnęła. Pozostały wyjątkowe momenty, do których wracam, kiedy tylko mogę.

A teraz? Teraz jestem o krok do przodu. Żałuję, że nie stać mnie jeszcze na podejście do tego wszystkiego bez emocji. Ale prędzej czy później to nastąpi. Wtedy powrócę do punktu wyjścia. Ale czy naprawdę na tym mi zależy? Chyba jednak nie. Wolę czuć lekko przyspieszone bicie serca. Wolę szybciej oddychać. Wolę się uśmiechać... Wolę mieć radość w oczach...

rozdarta

Najboleśniejsze są w życiu te lekcje, podczas których ktoś wyrywa mi kawałek serca. Zaczynam się dusić, ale w końcu przyzwyczajam się. Żyję niby tak samo jaki kiedyś, jednak część mnie już umarła. Jedynym ratunkiem jest już nigdy więcej nie wracać do przeszłości. Rzucić wszystko i iść dalej.

"Czasem, mimo wszystko, trzeba zignorować donośny, potężny głos namiętności i wsłuchać się w szept rozsądku..."

Pragnę zamknąć serce. Przynajmniej na chwilę. Ale nie jestem do tego zdolna. Widocznie moje serce ma większą władzę nade mną niż umysł. Mimo wszystko czuję się zwycięzcą. Bo cierpię, bo czuję przerażając ból, bo klnę na cały świat, bo rozpaczam, ale CZUJĘ! nadal czuję. Jestem gotowa do największych poświęceń, jestem w stanie zrobić wszystko. Tylko co? Tylko bądź.

coś koło soboty

Podobno uciekamy tylko przed tym, co nas naprawdę przeraża.

Do czego zdolny jest drugi człowiek? Co takiego może uczynić, żeby zranić drugą osobę? Nawet jeżeli jest to jej największa miłość. Czego mogę się spodziewać po osobie, której ufam w 200 procentach, za którego mogłabym oddać życie? Czy mogę zupełnie się zatracić i oddać drugiej osobie? Oddać jej swoją duszę, ciało, umysł. Czym jest uzależnienie? Jest właśnie zatraceniem się, tak jakby rzucić się w przepaść mając tak ogromną wiarę (wyobrażenie?), że osoba, której ufam najbardziej na świecie, złapie mnie. Już wyciąga rękę, już się zbliża do mojej, gdy nagle ona gwałtownie ją odsuwa i uśmiecha się. Jednak moja wiara pozostaje niezmącona; ona na pewno mnie uratuje. Jak nie teraz, to za chwilę. I tak bez końca… A ja dalej spadam i spadam… Jedyne miejsce, gdzie mogę zupełnie bezkarnie i bezboleśnie marzyć i żyć w świecie fantazji i bezkresnej wiary, są moje sny. W nocy mogę być dowolną postacią, jaką sobie wymarzę, mieć wszystko czego zapragnę i wtedy wiem, że nic złego mi się nie stanie. Że nie będę oszukiwana, że będę szczęśliwa, że nie będę spadać… Niektóre sny są tak realne, że po przebudzeniu mam łzy w oczach, że to się nie działo naprawdę. Że ta sama osoba, z którą byłam najszczęśliwsza w swoim śnie, w rzeczywistym świecie jest w stanie zranić mnie najmocniej jak się da.

Bolesne przeżycia i wspomnienia blokują mnie. Moje serce i dusza nie są w stanie udźwignąć już więcej trudu i bólu, jaki im zadawałam i zwyczajnie się zamykają. Przed nimi jest znak ZAKAZ WJAZDU. Mój umysł, w połączeniu z sercem, wybiera rozwiązanie: przyjemności. Przyjemności dlatego nimi są, że są proste do znalezienia, łatwo się nimi zadowolić i można bez bólu i zobowiązań dalej iść szukać nowych przyjemności. A stare pozostawić za sobą. Z czasem jednak może okazać się, że coraz trudniej przychodzi mi odróżnienie przyjemności od cierpienia innych. To przecież JA mam się zadowolić, to właśnie JA zostałam kiedyś zraniona, więc teraz mogę odpłacić się innym pięknym za nadobne. Ale czy mogę tak postępować? Czy nie powinnam okazać się choć trochę lepsza od osoby, która mnie skrzywdziła i dać szansę innym? To gorycz i poczucie porażki sprawiają, że czasem nie chcę odpuścić i dalej postępować tak samo bezdusznie jak tamta osoba. A gdyby się nagle okazało, że całkiem niedawno zraniłam bliską mi osobę tylko dlatego, że potraktowałam ją jako „jednorazową przyjemność”? A gdyby się okazało, że ta osoba miała pomóc mi stać się z powrotem tą samą osobą, którą byłam na samym początku? Że dzięki tej osobie zburzę mur do mojego serca i pozwolę mu się zbliżyć? Nigdy nie jest za późno. Z czasem po prostu będzie mi coraz trudniej i ciężej nieść gorycz i ból w sercu.

„(…) jest prawdziwa właśnie dlatego, że sprawia Ci trudności”.

Czemu lina ma dwa końce? Żeby jeden mocno zaczepić o brzeg i powoli ją popuszczać. TA lina nie ma końca. Jest nieskończenie długa. Ale muszę mocno trzymać jej drugi koniec, nie mogę go puścić, bo wtedy może okazać się, że gdyby przyszła burza, nie poradziłabym sobie bez niej. Utonęłabym. Albo dryfowałabym po oceanie, nie widząc z żadnej strony horyzontu. A tą liną są przyjaciele!

thought

czy piękno, które dostrzegają w nas inni to prawdziwe piękno?

czy to tylko ich spostrzeżenie?

czym tak naprawdę jest piękno?

Spotted!

Idą przez życie nie patrz pod nogi. Patrz przed siebie!

czyli żyj teraźniejszością. Myśl o przyszłości. Nie zatracaj się w przeszłości.

czyli zrozum, że czasem, mimo usilnych starań, nie mam wpływu na wybory innych.

czyli odpuść. Poukładaj sprawy i zamknij szufladę, a klucz schowaj gdzieś głęboko.

wyciągnąć wnioski, aby jutro, pojutrze, za tydzień i za rok nie popełnić tego samego błędu.

musiało mi bardzo, ale to cholernie bardzo zależeć, skoro jeszcze nie jestem na to gotowa. i to jest moja osobista porażka.

lakier do włosów

nie wyczułam tej zmiany. czuję sie tak samo jak jeszcze 2 godziny temu.

zmiana, którą zauważyłam, nastąpiła nie tak dawno temu. nie miała konkretnej daty ani miejsca. po prostu. stało się.

i właśnie na tym chyba polega cały urok zmian jakich doświadczamy. nie wiemy kiedy ona nastąpi. bo że nastąpi to pewne. ale nie warto tracić czasu i energii, żeby uchwycić ten moment. bo wtedy okazuje się, że to, na co czekamy, albo na co wydaje nam się że czekamy, oddala się jeszcze bardziej.

Potrzebowałam sporo czasu, żeby pogodzić się z tym co się stało. a i tak jeszcze nie do końca mi się udało. dalej czasem zachowuję się, jakby coś miało się zmienić. Czas to Magia. nieodgadniona zagadka. chciałabym, żeby dało się ją rozwiązać, ale chyba na tym polega jej potęga i moc.

umiem czytać. więc czemu czasem mam kłopot z czytaniem i zrozumieniem znaków, które w pewnych momentach po prostu stają mi na drodze. potykam się o nie, ale wstaję, otrzepuję się i idę dalej. a może gdybym podniosła tę zmiętą kartkę i przeczytała "nie idź tam! skręć w prawo", byłabym teraz w innym miejscu? czasem chciałabym mieć inny plan. zapominam o tym, że mój Plan już istnieje. następna zagadka: czy mogę wpłynąć na jego bieg?

To się stało naprawdę! Przełom, który zmienił wiele. Jedna historia, niejedna łza, wyjątkowa i zaskakująco prosta złota myśl. Niezwykle rzadko zdarza mi się płakać tylko dlatego, że uświadamiam sobie coś, co dla wszystkich wokół mnie jest oczywiste. Dlatego, że pewna historia mnie poruszyła, wzruszyła. Sprawiła, że mój system wartości wywrócił się do góry nogami. Od kiedy pamiętam, nie wierzyłam nikomu na słowo. Nie wiem dlaczego, nie pamiętam. Może tak zostałam wychowana, może w wieku 7 lat zdarzyło się coś, dzięki czemu przestałam tak po prostu ufać i wierzyć w słowa wypowiedziane przez ludzi. Wszystko sprawdzam. Sprawdzam jak pachnie zupa gdy już mam ją na stole. Sprawdzam 3 razy, czy zamknęłam drzwi do domu. Sprawdzam, czy zabrałam moje ulubione perfumy, gdy gdzieś wyjeżdżam. Sprawdzam 158 razy w ciągu doby, czy nie przyszedł mail, na którego bardzo czekam. Wszystko sprawdzam. Ale niektóre rzeczy trudno przetestować. Łatwo poznać, czy zupa jest przesolona, czy perfumy leżą bezpiecznie w kosmetyczce. To wszystko są rzeczy mierzalne. A co z tymi niemierzalnymi? Czy tylko jednym prostym testem możemy je sprawdzić i orzec czy spełniają nasze oczekiwania i marzenia? Ja potrzebowałam bardzo dużo czasu, żeby przekonać się o prawdziwości stwierdzenia, że przyjaźń jest najważniejsza. Od niedawna leży na samym szczycie moich wartości. Nic innego nie jest ważniejsze i cenniejsze niż posiadanie przyjaciela, który będzie. Po prostu będzie. Tutaj, za rogiem czy w Krakowie. Przyjaciel dla mnie to osoba, przy której czujesz się zupełnie swobodnie. Całkowicie i totalnie. Z którą możesz milczeć kilka godzin i ta cisza będzie niosła ze sobą więcej słów niż jakakolwiek inna rozmowa. Przyjaciel to osoba, która nie powie Ci "będzie dobrze", gdy tak wcale nie jest. Ona pozwoli Ci się wygadać, wylać miliony łez tylko po to, żeby zdjąć z Ciebie choć trochę ciężaru i bólu. Dla Przyjaciela nie muszę wyglądać jak gwiazda Hollywood. Nie muszę się starać i pilnować, by nie palnąć jakiejś gafy, bo On dokładnie wie jaka jestem. Nie ocenia mnie. Nie osądza. Potrafi postawić się w mojej sytuacji i powiedzieć co sądzi na dany temat. I możemy czasem się pokłócić, bo wtedy jeszcze bardziej doceniam jak wiele dla mnie znaczy ta osoba. Sprawianie przyjemności Przyjacielowi sprawia mi tyle radości, że w nagrodę za dany mi uśmiech mam ochotę podarować Mu jeszcze jeden prezent. Przy Nim nie wstydzę się płakać na filmie bo wiem, że w ramach integracji z moimi uczuciami, On także się rozczuli. I przyjemnie jest spotkać się w klubie, bo bez skrępowania możemy powzdychać do tych przystojniaków obok. Bo mam pewność, że Przyjaciele nie wystawią mnie do wiatru. Bo wiem, że są w stanie zrezygnować z własnych przyjemności wtedy, kiedy ich potrzebuję. Bo jestem przekonana, że Oni będą. Po prostu będą.

Pisząc to, myślę o osobach, dzięki którym za każdym razem się podnoszę i próbuję. Jeszcze raz i jeszcze raz. A gdy już nie potrafię, kolejny raz.

Mikuś

Ptyś

Diana

Hela

Pati

Daniel